Kızımı üniversite için başka şehre gönderdim ve o günden beri mahallede yüzüme farklı bakıyorlar.

Ankara'ya gitti. Tıp. Dört yüz yirmi bin kişi arasında aldığı sırayı burada yazmayacağım ama o sırayı bu mahallede kimse almadı.

Giderken eşim ağladı, ben ağlamadım, ve dönüşte arabada ağladım.

Olan şey şu. İlk ay bitmeden kayınvalidem aradı ve "kızı yalnız bıraktınız" dedi. Komşu Nazmiye abla bir toplantıda, kalabalıkta, "Allah korusun, kız kısmet meselesi" dedi. Camide babama biri sormuş, babam bana anlatmadı, annem anlattı.

Hiçbiri kötü insan değil. Hepsi beni elli yıldır tanıyor.

Ve ben hiçbirine cevap vermedim. Bir kere bile. Gülümsedim, "kızım çalışkan" dedim, konuyu değiştirdim. Elli iki yaşındayım ve kendi kızımı savunamadım.

En ağırı şu: kızım bunu hissediyor. Ocakta geldi, üç gün kaldı, ve dördüncü gün erken döndü. "Çok çalışmam lazım" dedi. Yalan söylüyordu ve ben de onun yalan söylediğini bildiğimi belli etmedim.

Ben o kızın gitmesini istedim. Kararı ben verdim, eşim önce istemiyordu, ben ikna ettim. Yani ben hem gönderen hem de arkasından utanan adamım.

Bir şey daha var: gurur duyuyorum. Tarif edemeyeceğim kadar. Telefonda sesini duyduğumda içimde ne olduğunu kimseye anlatamam.

Kızını okumaya gönderen baba var mı burada? O konuşmalara ne cevap verdiniz? Gerçekten soruyorum, bir cümle lazım bana.