On dokuz yıllık dükkânımı kapattım ve on bir işçime bunu son hafta söyledim.

Tekstil atölyesi. İki yüz metrekare, otuz iki makine. Babamdan devraldım, o da 1987'de açmıştı.

Nasıl bittiğini kısaca anlatayım: kumaş dolarla, elektrik üç katına, siparişler yarıya. Son on dört ayda makine parası ödemek için iki kez altın bozdurdum. Eşimin bileziklerinden söz ediyorum ve o bunu söylememi istemezdi.

Mart ayında anladım. Mayısta kesinleşti. Ve ben temmuza kadar sustum.

Bu susuş benim taşıdığım şey. Mayıstan temmuza kadar her sabah o kapıyı açtım, çay söyledim, "hadi arkadaşlar" dedim, ve içimde her şeyin bittiğini biliyordum. Nurten abla o dönemde oğluna nişan yaptı. Ben nişana gittim, para taktım, ve iki ay sonra onu işsiz bıraktım.

Kıdem tazminatlarının tamamını ödedim. Bu benim tek gururum ve bunun için babamın köydeki tarlasını sattım, ve bunu da kimse bilmiyor.

Şimdi bir kargo firmasında çalışıyorum. Kırk sekiz yaşındayım. Patron benden on dört yaş küçük ve çok iyi bir çocuk, gerçekten iyi, ve bu da ayrı bir şey.

Geçen ay Nurten abla aradı, kızının düğününe davet etti. Gittim. Bana sarıldı ve "sen bize çok iyi baktın" dedi.

Ben de o anda o iki ayı düşündüm.

Dükkânını kapatan var mı burada? İşçilerinize nasıl söylediniz? Erken mi söylemek lazımmış, geç mi? Bunu bilmek istiyorum çünkü bir daha olursa diye değil — olmayacak — sadece doğrusunu bilmek istiyorum.