Kardeşime kefil oldum, o ödemedi, ben ödedim, ve şimdi onun yüzüne bakamıyorum çünkü o hiçbir şey olmamış gibi davranıyor.

2021'di. Küçük kardeşim, otuz dört yaşında, bir iş kuracaktı. Kefil istediler ve ben imzaladım, çünkü babam öleli beş yıl olmuştu ve ben o ailede imza atan kişiydim.

Dört yüz seksen bin. O zamanki parayla.

Dokuz ay ödedi. Sonra iş yürümedi. Sonra telefonlar bana gelmeye başladı.

Ben ödedim. On dört ayda ödedim. Arabamı sattım, kredi çektim, eşimin babasından borç aldım — kayınpederimden borç aldım, bunu yazarken bile midem bulanıyor.

Kardeşim bir kere "abi sağ ol" dedi. Bir kere, 2023'te, telefonda, kapatırken.

Şimdi iyi. Başka bir işte çalışıyor, evlendi geçen yıl, düğününde ben damat tarafının başındaydım, herkese güldüm.

Annem her şeyi biliyor ve bir kelime etmiyor, çünkü annemin dünyasında o küçük ve ben büyüğüm ve mesele bu kadar basit.

Beni asıl yiyen para değil. Para biter. Beni yiyen şu: geçen bayram bana yeni telefonunu gösterdi. Hevesle gösterdi, çocuk gibi. Ve ben "hayırlı olsun" dedim ve o an içimden geçen şeyi burada yazmayacağım, çünkü o şey bir ağabeyin kardeşi için düşünmemesi gereken bir şeydi.

İstemek mi lazım? Dört yıl geçti. İstersem bu aileyi bölerim ve annem yetmiş yedi yaşında.

Aynı şeyi yaşayan var mı? Sustunuz mu, konuştunuz mu, hangisi daha az zarar verdi?