Kırk yaşındayım, hiç evlenmedim, ve artık bayramlarda eve gitmiyorum.

Erkeğim, mühendisim, kendi evimde oturuyorum, annemle babamla aram iyi.

Ama her bayram aynı sahne oluyor ve o sahne yirmi yıl sonra beni yendi.

Şöyle oluyor: salona giriyorsun, ilk beş dakika herkes iyi, sonra bir teyze "senin işin ne olacak" diyor gülerek. Sonra biri bir isim söylüyor. Sonra annem "ben karışmıyorum artık" diyor ki bu cümle karışmanın kendisi. Sonra bir yeğen kucağıma veriliyor ve herkes bana bakıyor ve gülüyor.

Yirmi yıl. Her bayram. Doğum günlerinde, düğünlerde, cenazelerde — bir cenazede bile oldu, 2019'da, mezarlık çıkışında.

Kimse kötü niyetli değil ve ben bunu bilmek zorunda olmaktan yoruldum.

Bu yıl Kurban'da gitmedim. "İşim var" dedim. Üç gün evde oturdum, tek başıma, ve telefonumu kapattım, ve hayatımda ilk kez bir bayram boyunca hiç kimseye bir şey açıklamadım.

Ve rahat ettim. Ve sonra o rahatlık yüzünden iki hafta kendimi kötü hissettim.

Sebebi var. Bunu yazmak istemiyordum ama yazacağım: 2014'te biri vardı ve olmadı, ve o olmayışın sebebi bendim, ve ondan sonra bir daha gerçekten denemedim. Yani onların sorduğu sorunun bir cevabı var ve o cevap benim.

Ama kimse "oldu mu" diye sormuyor. Herkes "ne zaman" diye soruyor. Bu ikisi arasındaki fark, yirmi yıllık fark.

Benim yaşımda bekâr olan var mı burada? Siz bayramlara gidiyor musunuz? Gitmemek büyüme mi, kaçış mı — ben ayıramıyorum.