Apartman yöneticisiyim ve bu beni gerçekten kötü bir insan yaptı.

Yirmi dört daire. Üç yıldır yapıyorum, kimse istemedi, ben "ben yaparım" dedim çünkü emekliyim ve vaktim var.

Üç yılda öğrendiklerim: insanlar aidatı ödememek için ölümlerden bahsediyor. İnsanlar kendi çocuklarının kırdığı camı inkâr ediyor. İnsanlar bir kuruş için yirmi dakika telefonda bağırıyor ve ertesi gün asansörde "günaydın komşum" diyor.

Yedinci kattaki adam on dört aydır ödemiyor. On dört ay. Ve bana geçen ay kapıda "sen benim rızkıma göz dikiyorsun" dedi.

Beşinci kattaki kadın ödüyor, zamanında ödüyor, ve her ödediğinde dekontun fotoğrafını üç kişiye birden atıyor çünkü bana güvenmiyor.

Ve şimdi asıl söyleyeceğim şey. Ben değiştim. Ben bu insanları artık komşum olarak göremiyorum. Ben birini gördüğümde kafamda bir rakam beliriyor. Dün markette üçüncü kattaki kadına rastladım ve ilk düşündüğüm şey "üç aylık borcu var" oldu, ve bunu düşünürken onun elinde bastonu vardı.

Yetmiş yaşındayım. Hayatımın son dönemini insanlardan para istemekle geçiriyorum.

Bıraksam, apartman batar — ciddiyim, kalorifer kazanı kırk yaşında ve ben uğraşıyorum. Bıraksam, kimse yapmaz, ve bunu da biliyorum ve bu bilgi beni burada tutuyor.

Yönetici olan var mı burada? Bu işi, insanlardan nefret etmeden nasıl yapıyorsunuz? Yoksa herkes benim gibi mi oluyor?