Annemin alzheimer'ı var ve geçen yıl onunla şarkı söylemeyi öğrendim, ve bunu güzel bir şey olarak yazmak istiyorum.

Yetmiş dokuz yaşında. Teşhis 2022'de kondu. Üç yıl.

Kötü kısmını yazmayacağım çünkü internette yeterince var ve hepsi doğru. Benim beni tanımadığı günler oluyor. Beni ağabeyimle karıştırıyor, ağabeyim 1998'de öldü, ve onu her seferinde yeniden kaybediyor.

Ama bir şey keşfettim ve kimse bana söylememişti.

Geçen kış bir gün huzursuzdu, kapıya gitmek istiyordu, ben tutamıyordum. Ve nedenini bilmeden, panikten, bir şarkı söylemeye başladım. Annemin bana söylediği bir türkü, çocukken.

O sustu. Bana baktı. Ve ikinci kıtada benimle söylemeye başladı.

Kelimeleri biliyordu. Hepsini. İsmimi bilmediği gün türkünün bütün kelimelerini biliyordu.

Şimdi her gün söylüyoruz. Bir listem var, on yedi türkü, telefonun notlarında. Hangisi hangi duruma iyi geliyor, onu da yazdım: huzursuzken şunu, yemek yemek istemezken şunu.

Bunu doktora anlattım, "evet müzik hafızası farklı bir yerde" dedi, bir cümlede geçti.

Oysa benim için bu şu demek: annem orada. Üç yıldır bana onun gittiğini söylüyorlar ve ben her gün on dakika onunla birlikteyim, gerçekten birlikte.

Aynı durumda olan varsa: deneyin. Çocukluğunuzda size ne söylediyse onu söyleyin. Anlamazsa iki gün sonra tekrar deneyin.

Bunu yazmamın tek sebebi bu. Üç yıl önce ben böyle bir yazı okumak isterdim ve bulamadım.