Babam emekli olalı dört yıl oldu ve geçen ay annem hayatında ilk kez "ben yoruldum" dedi.

Babam kırk bir yıl çalıştı. Fabrika, vardiya, hiç izin kullanmadı. Emekli olduğunda hepimiz sevindik.

Olan şey şu: adam evde. Her gün. Her saat.

Ve annem altmış sekiz yaşında ve kırk yıldır o evi saat dokuzdan sonra kendi evi olarak yaşamış. Komşusu geliyordu, pencerede oturuyordu, kendi programını izliyordu, kendi saatinde yemek yapıyordu.

Şimdi televizyonun kumandası babamda. Şimdi öğlen yemek oluyor çünkü babam öğlen yiyor. Şimdi komşu gelmiyor çünkü "amca rahatsız olur".

Babam kötü bir adam değil. Sadece ne yapacağını bilmiyor. Dört yıldır bir arkadaşı yok, bir işi yok, bir uğraşı yok. Kahveye gitmeyi sevmiyor. Günde iki kez markete gidiyor, aynı markete, ve bir şey alıyor.

Geçen ay annemle mutfaktaydık, bulaşık yıkıyordu, sırtı dönüktü, ve bana dedi ki: "Ben yoruldum."

Sonra hemen "boş ver" dedi ve konuyu değiştirdi.

Kırk yıl o kadın bu adamın vardiyasına göre yaşadı, çocuk büyüttü, hiç bir şey istemedi, ve emekliliği onun değil babamın emekliliği oldu.

Ben kırk bir yaşındayım, iki saat uzaktayım, ayda iki kez gidiyorum.

Ne yapabilirim? Babama bir şey söylesem kırılır, adam zaten kendini işe yaramaz hissediyor. Anneme "sen kendine bak" desem, o bunu yapmayı bilmiyor.

Bu durumu çözen var mı? Babaları emekli olunca annelerine ne oldu, bunu birinin yazmasını istiyorum.