Altmış bir yaşındayım, dolmuş durağında simit satıyorum, ve oğlum beni orada görmesin diye saatimi ayarlıyorum.

Yirmi dört yıl bir tekstil atölyesinde çalıştım. 2019'da atölye kapandı. O zaman elli beş yaşındaydım ve kimse elli beş yaşında birini almıyor.

Sigortam eksik kaldı — bin dört yüz gün eksik. Yani emekli olamıyorum. Bunu 2020'de SGK'da öğrendim, bir memur bana kâğıdı gösterdi ve ben otuz dakika o koridorda oturdum.

Simit tezgâhını 2021'de kurdum. İkinci el, sekiz bin liraya aldım, bir arkadaşımdan borç.

Günüm: sabah dört buçukta kalkıyorum. Fırından simitleri alıyorum — iki yüz simit, peşin ödüyorum. Durağa beş buçukta kuruyorum. Yedi ile dokuz arası bütün iş o iki saatte oluyor; insanlar işe giderken alıyor. Dokuzdan sonra satış düşüyor. Öğlen biri yeniden canlanıyor. İkide bitiyorum.

Hesap: simidi fırından sekiz liraya alıyorum, on beşe satıyorum. İki yüz simidin hepsi satarsa günde bin dört yüz lira kâr. Hepsi satmaz — ortalama yüz altmış satıyorum, bazı günler yüz yirmi. Yani ayda, hava iyiyse, otuz bin civarı. Yağmurlu bir hafta otuz bini yirmi beşe düşürüyor.

Bundan daha az kazandığım aylar da oldu.

Şimdi yazmak istediğim şeye geliyorum.

Oğlum yirmi dokuz yaşında. İyi bir şirkette, beyaz yakalı, kravatlı. Benim durağımdan geçen otobüs hattı, onun işe gittiği hat.

Ben saatimi ona göre ayarladım.

O sabah yedi yirmi beş otobüsüne biniyor. Ben yedi onda tezgâhı durağın arkasına, kapalı tarafa çekiyorum. On beş dakika. Her gün, dört yıldır.

Oğlum benim simit sattığımı biliyor. Söyledim 2021'de. "Baba yapma" dedi, "ben bakarım sana" dedi. Yirmi beş yaşında bir çocuk babasına bunu söyledi ve ben "gerek yok" dedim.

Bildiği şey başka, görmesi başka.

Ben oğlumun arkadaşlarıyla otobüs beklerken beni görmesini istemiyorum. Bunu yazarken anlıyorum ne kadar kötü — ben kendi utancımı oğluma yüklemiş oldum, çünkü asıl utanan benim, oğlum belki hiç utanmayacaktı.

Geçen ay bir şey oldu. Bir sabah yedi onda tezgâhı çekmeye başladım ve arkamdan bir ses: "Baba, iki simit."

Oradaydı. Yedi otobüsüne binmiş, erken. Yanında bir arkadaşı vardı.

İki simit aldı. Parayı tezgâha bıraktı, benim gözümün içine baktı, ve arkadaşına "babam" dedi. Öyle, normal bir sesle, "babam".

Ve ben para üstünü verirken elim titredi ve o gördü ve hiçbir şey demedi.

O gün akşam eve gittim ve oturdum ve kırk beş dakika hiçbir şey yapmadım.

Burada benim gibi geç yaşta tezgâha, pazara, taksiye düşen var mı? Çocuklarınız nasıl karşıladı? Ve asıl sorum: ben saatimi ayarlamayı bırakayım mı? Çünkü bırakmak demek, her gün yedi yirmi beşte oğlumun yüzüne bakmak demek, ve bunu yapacak kadar güçlü olup olmadığımı bilmiyorum.