Dört aydır hastanede refakatçiyim ve artık annemle konuşmuyoruz, ikimiz de uyanıkken.

Annem yetmiş sekiz yaşında. Ağustos'ta beyin kanaması geçirdi. Dört ay oldu — on sekiz gün yoğun bakım, sonra servis, sonra bir kez daha yoğun bakım, şimdi tekrar servis.

Ben refakatçiyim. Tek çocuk değilim ama tek refakatçiyim; ablam Almanya'da, kardeşim başka şehirde ve iki haftada bir geliyor, iki gün kalıyor.

Dört ay. Yüz yirmi gün.

Refakatçilik nedir, bilmeyen için: hastanenin yanında bir koltuk var. Kahverengi, vinileks, arkası yatıyor ama tam yatmıyor. Ben dört aydır o koltukta yatıyorum.

Günüm: altıda hemşire geliyor, ateş ve tansiyon. Yediye kadar temizlik. Sekizde doktor vizitesi — vizite kapıda üç dakika sürüyor ve o üç dakikada ben bütün soruları sormam gerekiyor ve her gün bir tanesini unutuyorum. Gündüz: pozisyon değiştirme iki saatte bir, yara bakımı, bez, aspirasyon.

Gece: iki saatte bir uyanıyorum, alarm kurmadan, vücut öğrendi.

Haftada bir eve gidiyorum, iki saat, duş alıp çamaşır değiştirmek için. Taksi parası her seferinde.

İşim: izin kullandım, sonra ücretsiz izin, Kasım'dan beri maaşsızım. Patronum iyi bir adam, "yerin duruyor" dedi, ve ben bu cümlenin ne kadar süre geçerli olduğunu bilmiyorum.

Şimdi söylemek istediğim şey:

Annem uyanık. Konuşamıyor — konuşma merkezi etkilendi — ama anlıyor ve gözüyle takip ediyor ve elini sıkabiliyor.

Ve ben onunla konuşmuyorum.

Dört ay önce konuşuyordum. Saatlerce. Ona kitap okudum, radyo açtım, çocukluğumuzdan bahsettim, torunlarının fotoğraflarını gösterdim.

İki ay sonra azaldı. Üçüncü ayda ben artık odada telefonuma bakan bir adam oldum.

Dört aydır aynı odada, bir buçuk metre mesafede, uyanık iki insan ve ben konuşmuyorum.

Sebebini biliyorum ve söylemesi utanç verici: çünkü cevap gelmiyor. Ben konuşuyorum ve o bakıyor, ve bir süre sonra insan bir duvara konuşmaktan yoruluyor, ve annem duvar değil ve ben ona duvar gibi davranmaya başladım.

Ve o bunu anlıyor. Bundan eminim. Çünkü dün elimi tuttu ve sıktı, iki kere, ve bu bizim "bana bak" işaretimiz oldu, ve ben baktım ve gülümsedim ve telefona döndüm.

Burada uzun süre refakatçi olan var mı? Konuşmayı nasıl sürdürdünüz? Ve dürüst olun: siz de sustunuz mu? Çünkü ben bu odada kendimi kaybediyorum ve annem buradayken kaybetmek istemiyorum.