Elli dört yaşında köye döndüm, arıcılık yapıyorum, ve gerçek halini yazacağım çünkü kimse gerçek halini yazmıyor.

Yirmi dokuz yıl İstanbul'da yaşadım. Muhasebeciydim, bir şirkette, son on yıl müdür yardımcısı.

2021'de döndüm. Babamın köyü, Karadeniz'de bir dağ köyü, kışın elli kişi.

Önce yanlış anlaşılmasın: ben "her şeyi bıraktım ve huzur buldum" yazısı yazmıyorum. O yazıları ben de okudum ve yarısı yalan.

Rakamlarla başlayalım.

Kırk kovanla başladım. Kovan, çerçeve, temel petek, maske, duman körüğü, bal süzme makinesi — ilk yıl yatırım yaklaşık yüz altmış bin lira. Birikimimden.

İlk yıl, 2022: yirmi iki kovan kışı çıkardı. On sekizini kaybettim. Varroa ve benim bilgisizliğim. Bal: dört yüz kilo.

İkinci yıl: altmış kovana çıktım, bal yedi yüz kilo, kilosu o yıl ortalama iki yüz liradan sattım, yüz kırk bin lira ciro. Masraflar çıkınca kâr elli bin civarı. Yıllık.

Üçüncü yıl kuraklık oldu. Çiçek olmadı. Bal üç yüz kilo. Arılara şeker şurubu verdim, o da masraf.

Bu yıl dördüncü yıl ve ilk kez işler iyi: dokuz yüz kilo, ve müşterim oluştu — İstanbul'dan eski iş arkadaşlarım alıyor, kargoyla, bu da bir şey ama sürdürülebilir bir pazar değil, ben bunu biliyorum.

Yani: dört yılda, en iyi yılda, eski maaşımın üçte birini kazanıyorum.

Zorluklar, listeyle, çünkü kimse yazmıyor:

Arı sokar. Yılda yüz elliden fazla. Buna alışıyorsun ama bir gün alerji gelişebilir ve en yakın hastane kırk beş dakika.

Kış yalnızlığı gerçek ve ağır. Aralık'tan Mart'a köyde elli kişi var ve otuzu yetmiş yaş üstü. Eşim ilk kışı geçirdi ve ikinci kışı İstanbul'da kızımızın yanında geçirdi ve bunu konuşmadık.

Ve köy seni almıyor. Bu en şaşırtıcısıydı. Ben buranın çocuğuyum, babam buradan, ve ben hâlâ "İstanbullu" olarak anılıyorum. Dört yıl sonra. Muhtar bana "şehirli" diyor, şakayla, her defasında.

Ne kazandım:

Sabah altıda kovanların yanındayım ve kimse benden bir şey istemiyor. Yirmi dokuz yıl boyunca her sabah birinin bir şey istediği bir hayat yaşadım.

Tansiyon ilacımı bıraktım. Doktor onayıyla, 2023'te.

Ve babamın toprağında babamın bilmediği bir iş yapıyorum ve bu bana açıklayamadığım bir şey veriyor.

Düşünen varsa: birikiminizin yarısını kaybetmeye hazır olun, ilk iki yıl kayıpla geçsin diye hesaplayın, ve bir eski arıcı bulun ve ona para vermeye çalışmayın, gururu kırılır — onun yerine ona bir iş yapın.