Pratik soru, ve lütfen "kızın hakkı" ya da "ailen haklı" diye yazmayın — ikisini de biliyorum, bana yöntem lazım.

Yirmi dört yaşındaki kızım kendi evine çıkmak istiyor ve ben bunu ailemle nasıl konuşacağımı bilmiyorum.

Durum: kızım mühendis, iki yıldır çalışıyor, maaşı kendi kirasını ödemeye yetiyor. Hesabını bana gösterdi — kira, aidat, faturalar, yemek — ve hesabı doğru, ben muhasebe bilirim.

Şehir dışına gitmiyor. Aynı şehirde, bizden yirmi dakika uzağa.

Evlenmiyor. Tek başına oturacak.

Ben razıyım. Bunu baştan yazayım: ben kızıma "olur" dedim, kendi kararımla, Eylül'de, ve eşim de razı.

Mesele biz değiliz.

Mesele: benim annem seksen iki yaşında ve bizimle aynı sokakta oturuyor. İki kardeşim var, ikisi de aynı mahallede. Dört tane yeğenim var, hepsi evlenene kadar evde oturdu.

Bu mahallede, bu ailede, yirmi dört yaşında bir kızın evlenmeden kendi evine çıkması daha önce olmuş bir şey değil. Hiç.

Neyi denedim:

Ağustos'ta kardeşime ima ettim, konuşma arasında, "kızlar artık böyle yapıyor" gibi bir cümleyle. Kardeşim "Allah korusun" dedi. Şaka gibi dedi ama dedi.

Eylül'de eşim annesiyle konuştu, kendi annesiyle, yoklama olsun diye. Kayınvalidem "aman kızım, insan ne der" dedi.

Ekim'de kızım bana "baba ben söylerim" dedi ve ben "dur" dedim. Ve iki aydır "dur" diyorum.

Kızım beklemekten yoruldu. Geçen hafta bana dedi ki: "Baba, ben otuz yaşında da izin mi isteyeceğim?"

Ve haklı.

Benim korkum somut, soyut değil:

Annem duyarsa üzülecek, ve seksen iki yaşında ve kalbi var. Bu benim bir numaralı korkum ve belki bahane.

Kardeşlerim kızımı konuşacak. Kendi kızlarına "bak o böyle yaptı" diye örnek verecekler, kötü örnek olarak.

Ve mahalle. Ben bu mahallede kırk yıldır oturuyorum, dükkânım burada, ve ben kızımın arkasında durursam bunun bedelini ben her gün ödeyeceğim, kızım ise yirmi dakika uzakta olacak.

Sorum şu, ve pratik cevap istiyorum:

Kime önce söylenir? Anneme mi, kardeşlerime mi? Yoksa kimseye söylemeden kızım taşınır ve olan olur mu?

Olmuş bitmiş olarak sunmak mı daha iyi, yoksa önceden izin istermiş gibi konuşmak mı? Çünkü izin istermiş gibi konuşursam, "hayır" cevabı alırım ve sonra ona rağmen yapmak zorunda kalırım, ve bu iki kat kötü olur.

Burada kızı evlenmeden evden çıkan aile var mı? Nasıl geçti? Ve bir de şunu sormak istiyorum: ailenin tepkisi gerçekten iddia edildiği kadar sürüyor mu, yoksa altı ay sonra herkes unutuyor mu? Çünkü ben kırk yıllık mahallemi altı ay için mi yoksa ömür boyu için mi riske atıyorum, bilmiyorum.