Beni amcam büyüttü, annem beni yedi yaşımda ona verdi, ve kırk yıl sonra ikisinden hangisine kırgın olduğumu bilmiyorum.

1978 doğumluyum. Babam 1985'te öldü, ben yedi yaşımdayken. Trafik kazası.

Annem o zaman otuz bir yaşındaydı, dört çocuk, hiç çalışmamış, okuma yazması zayıf.

Altı ay sonra beni amcama verdi.

O zamanın mantığıyla bu normal bir şeydi, ve ben bunu büyüyünce anladım: dört çocuğa bakamıyordu, amcamın çocuğu yoktu, ve ben ortanca ve "idare eden" çocuktum. Kararı aile verdi, bir odada, ben yoktum.

Amcam ve yengem beni büyüttü. Ve şunu çok net söylemem lazım: iyi büyüttüler. Dövülmedim, aç kalmadım, okutuldum — lise, sonra meslek yüksekokulu. Yengem bana kendi çocuğu gibi davrandı ve 2011'de öldüğünde ben cenazesinde bir çocuk gibi ağladım.

Annem aynı şehirdeydi. Üç kilometre.

Her bayram gidiyordum. Yılda iki kere, iki saat.

Kırk yıl.

Şimdi söyleyeceğim şey:

Ben anneme kırgın değilim. Bunu uzun yıllar sonra anladım. O kadın otuz bir yaşında dul kaldı ve elinde hiçbir şey yoktu ve bir çocuğunu kurtardı, en azından öyle düşündü, ve belki haklıydı — kardeşlerim benden daha zor büyüdü, ikisi okumadı.

Ben amcama kırgınım.

Ve bu beni kırk yıl şaşırttı, çünkü bana iyilik yapan adam o.

Sebebi şu: amcam bana hiç "senin annen" demedi.

Yani: bir kere bile beni alıp anneme götürmedi. Bir kere bile "git anneni gör" demedi. Bayramda ben kendim yürüyerek gittim, on yaşında, üç kilometre, ve döndüğümde kimse sormadı.

Ve bir şey daha yaptı: bana "baba" dememi istedi. Söylemedi, istedi — yani her ortamda beni "oğlum" diye tanıttı ve ben dokuz yaşımda bunun ne demek olduğunu anladım ve "baba" demeye başladım, ve otuz yıl öyle dedim.

Amcam beni evlat edinmedi resmî olarak. Hiç. Yani kâğıtta ben annemin oğluyum ve hayatta onun oğluyum ve ikisi birbirini hiç tanımadı.

Annem 2019'da öldü. Yetmiş iki yaşında. Hastanede, iki gün, ve ben yanındaydım ve amcam gelmedi.

Ve annem son günde bana bir şey dedi, eliyle beni çekti ve dedi: "Ben seni vermedim, emanet verdim."

Kırk bir yıl sonra. İki saatlik bayram ziyaretleriyle geçen kırk bir yıldan sonra.

Amcam şimdi seksen iki yaşında ve ben ona bakıyorum. Haftada üç gün gidiyorum, ilaçlarını ben alıyorum. Ve ona hiçbir şey sormadım, ve soramıyorum, çünkü seksen iki yaşında.

Burada böyle büyütülen var mı — akrabaya verilen çocuklar? Sizin kırgınlığınız kime? Ve bir şey daha: bunu soranla konuşmak lazım mı, yoksa yaşlı bir adama bu soruyu sormak zalimlik mi?