Beş kere sigortasız çalıştım, ve dördünü kendim kabul ettim.

Otuz dokuz yaşındayım. Kalıpçılık, yani beton dökülecek yerin kalıbını kuran adam. Tehlikeli iş sınıfında. On altı yılda İstanbul, Kocaeli, bir de üç yıl Bodrum'da çalıştım.

Önce işin ne olduğunu anlatayım, çünkü "inşaat işçisi" deyince insanların kafasında bir şey yok.

Kalıpçı, yapının iskeletini tutan kalıbı kurar. Ölçü hatası affetmez: bir santim şaşarsan kolon şaşar. Yüksekte çalışırım, iskelede, ve iskelenin kurulumu başka bir ekibin işidir ama üstünde duran benim.

Şimdi güvenlik. 2012'de bir arkadaşım düştü. Dört buçuk metre. Yaşadı, ama belinden aşağısı iki yıl tam olmadı ve bugün yürüyor ama çalışamıyor. O gün iskelede korkuluk yoktu. Ben de aynı iskeledeydim, iki saat önce.

Ve bugün söyleyeceğim şey şu: o gün o iskeleye çıkmayı ben kabul ettim. Kimse beni zorlamadı. Şefe "korkuluk yok" demedim, çünkü on dört kişi çıkıyordu ve ben çıkmazsam o iş o gün bitmeyecekti ve ben günlükçüydüm.

Beş kere sigortasız çalıştım dedim. Birinde patron beni kandırdı, girişimi yapmamış, altı ay sonra öğrendim. Diğer dördünde ben biliyordum. Dördünde de bana "sigortasız olursa günlük şu kadar fazla" dendi ve ben hesap yaptım ve kabul ettim.

Neden kabul ettiğimi anlatmam lazım, çünkü yoksa bu yazı "işçi haklarını bilmiyor" diye okunur. Ben haklarımı biliyorum. 2017'den beri bir sendikaya üyeyim.

Kabul ettim çünkü: 2014'te evlendim, 2016'da oğlum oldu, ve kiram yıllık yükseliyordu ve günlük ücretim yükselmiyordu. Ve sigortasız çalışmak, benim o anki hesabımda, bugünkü kirayla gelecekteki emekliliğim arasında bir seçimdi. Ve ben dört kere bugünü seçtim.

Şimdi otuz dokuz yaşındayım ve SGK hizmet dökümüme baktım. Dört bin iki yüz gün civarı. On altı yıl çalıştım ve on bir buçuk yılım var.

Beş yılım yok. Beş yılım, geçmiş beş kiranın içinde.

Ve en ağır gelen şey bu da değil. En ağır gelen şu: oğlum dokuz yaşında ve geçen ay bana "baba sen ne iş yapıyorsun" diye ödev için sordu. Öğretmen sormuş. Ve ben ona kalıpçılığı anlattım, nasıl bir şey olduğunu, güzel anlattım, oğlum defterine yazdı.

Ve anlatırken bir kere bile iskeleden bahsetmedim. Korkuluktan bahsetmedim. Düşen arkadaştan bahsetmedim.

Yani ben oğluma kendi işimi, içinde tehlike olmayan bir iş olarak anlattım. Ve o defteri okul çantasına koydu.

Bu işte çalışan kardeşlerime söyleyeceğim tek şey var ve ukalalık etmek istemiyorum: sigortasız teklif geldiğinde, farkı günlüğe değil, on altı yıla çarpın. Ben çarpmadım. Çarpmak için bir akşam yeter ve ben o akşamı on altı yıl sonra geçirdim.