On dört yıldır bir köy camisinde imamım ve cenaze kılmak işimin yarısı oldu.

Kırk yedi yaşındayım. İlahiyat mezunuyum, 2011'de atandım. Köyde kayıtlı nüfus dört yüz kırk, fiilen yaşayan yüz yetmiş civarı. İki yıldır yan köyün camisine de ben gidiyorum, çünkü oraya imam atanmıyor.

Rakamları vereyim, çünkü bu meseleyi rakamsız anlatmak mümkün değil.

Cuma namazında cemaat kışın on dört ile yirmi iki arası, yazın altmışa kadar çıkıyor — yazın çıkıyor, çünkü yazın şehirden dönenler var. Vakit namazlarında sabah iki kişi, ikindi beş, akşam yedi sekiz. Teravihte otuz.

2011'de bu sayılar iki katıydı. Ben hiç bir hutbede "cemaat azaldı" demedim ve her hafta o rakamı sayıyorum.

Nikâh: 2024'te bir tane kıydım. Bir. 2011'de yedi tanesi vardı. Mevlit, hatim, bunlar var, azaldı.

Ve cenaze. Geçen yıl on dokuz cenaze. On dokuz. Bir köyde, yüz yetmiş kişinin yaşadığı bir köyde.

Yani benim mesleğim, atandığım günden bu yana, bir toplumu yönetmekten bir toplumu defnetmeye doğru kaydı. Ve bu bir şikâyet değil, bir tespit.

Şimdi söylemediğim şey.

Cenazelerde cami doluyor. Tıklım tıklım. Şehirden gelenler, akrabalar, komşu köyler. Yüz elli, iki yüz kişi. Cuma günü on dört kişiye konuştuğum camide, bir cenazede iki yüz kişiye konuşuyorum.

Ve ben o yedi dakikada söylediğim şeyi, cuma hutbesinden daha çok çalışıyorum.

Bunu bir meslektaşıma söyleyemem. Çünkü kulağa şöyle geliyor: adam cenazeyi fırsat sayıyor. Öyle değil. Ama ben orada, hayatında belki tek defa ölümün yanında durmuş ve kırk dakika boyunca gerçekten açık olan iki yüz insan görüyorum. Ve ben o açıklığı kullanıyorum, ve "kullanmak" kelimesinin doğru kelime olup olmadığını on dört yıldır bilmiyorum.

Bir de şu var. Ben bu köyde her şeyim. İmamım, ama aynı zamanda: resmi işini bilmeyen yaşlıların yazıcısıyım, kavga eden iki kardeşin arasına giren adamım, ve hastanede refakatçi bulamayan bir teyzenin oğluna telefon açan kişiyim. Bunların hiçbiri görev tanımımda yok.

Ve benim bir eşim ve üç çocuğum var ve ben kendi evimde de imamım. Çocuklarım beni hiç başka bir şey olarak görmedi. Oğlum on beş yaşında ve geçen sene bana "baba sen hiç yorulmuyor musun" diye sordu ve ben "Allah güç veriyor" dedim ve bu cümle doğruydu ve aynı zamanda bir kaçıştı.

On dört yıldır burada bir tek şeye üzülüyorum: bu köyde yetişen bir çocuk, lise için şehre gidiyor ve geri dönmüyor, ve ben her yıl birkaç çocuğu uğurluyorum ve hiçbirine "kal" demedim. Diyemem. Çünkü doğru olmaz.

Ve sonra cuma günü on dört kişiye konuşuyorum ve o on dördün yaş ortalaması altmış sekiz.