Hangi evde bir şeyin ters gittiğini kapıda anlıyorum. Her sabah, otuz dört kapının önünde duruyorum.

Kırk altı yaşındayım. Servisçiyim, kendi aracım var, bir ilkokul ve bir ortaokulun servisini yapıyorum. Sabah altı buçukta çıkar, dokuza kadar iki tur, ikindi yine iki tur.

Önce iş. Bir servis şoförü sadece sürücü değil. Benim yanımda bir hostes yok — çoğu serviste yok. Yani ben otuz dört çocuğu, altı yaşından on dört yaşına kadar, kapıdan alıp okul kapısına teslim ediyorum ve arada direksiyonu kullanıyorum.

Çocukları tanırım. Dokuz yılda yüz elliden fazla çocuk geçti. İsimlerini bilirim, hangisi arkada oturmak ister bilirim, hangisi sabah konuşmak istemez bilirim.

Ve kapıları tanırım. İşte yazmak istediğim şey bu.

Her sabah otuz dört kapının önünde duruyorum. Dokuz yıl, her iş günü. Bu, aynı kapıların önünde binlerce kere durmak demek.

Ve bir evde bir şey değiştiğinde, kapıda görünür. Nasıl:

Çocuğu kim indiriyor — anne mi, baba mı, anneanne mi — ve bu değiştiğinde bir şey olmuştur. Çocuk kaç dakika geç kalıyor. Kahvaltı yapmış mı — yapmayan çocuk serviste farklıdır, ben bunu mesleki olarak biliyorum. Montunun mevsime uygun olup olmadığı. Ve en çok: kapıda vedalaşma var mı yok mu.

2022'de bir ailede, yedi yaşındaki kız, iki hafta boyunca kapıya kendi indi. Daha önce hep annesi indirirdi. Ve serviste sessizdi. Ve on beşinci gün ben annesine, kapıda, "hayırdır abla, bir şey mi var" diye sordum.

Boşanma sürecindeydiler. Anne bana anlattı, kapıda, iki dakika, ve ağladı, ve ben orada otuz üç çocukla bekleyen bir minibüsün şoförü olarak durdum.

Ve ondan sonra ne yaptım: o kızı her sabah ön sıraya oturttum ve her sabah ona günaydın dedim ve adını söyledim. Hepsi bu. Benim yapabileceğim buydu.

Şimdi söylemediğim şey, ve bu bir itiraf.

Dokuz yılda bir kere, bir çocuğun kolunda bir şey gördüm. 2019'da. Bir şey gördüm ve emin olamadım ve kimseye söylemedim.

Okul idaresine söylemem lazımdı. Ya da bir yere. Ve söylemedim, iki sebepten: birincisi emin değildim ve bir çocuğa ve bir aileye yanlış bir şey yapmaktan korktum. İkincisi — ve bu utanç verici olanı — ben bu servisi o aileyle anlaşarak yapıyorum. Veliyle. Yani benim gelirim, o velinin benimle devam etmesine bağlı.

Ben o hesabı o an yapmadım. Yıllar sonra yaptım ve hesabın orada bir yerde olduğunu anladım.

O çocuk şimdi liseye gidiyor, başka bir yerde, ve ben onu iki yıl önce caddede gördüm ve selam verdi.

Servisçi kardeşlerime bir şey söylemek istiyorum: bizim bir bildirim mecburiyetimiz var mı yok mu, ben hukuken bilmiyorum. Ama bizim bir şeyimiz var: biz her sabah o kapının önünde duruyoruz, ve öğretmen durmuyor, ve komşu durmuyor. Dokuz yıl, otuz dört kapı. Bunun bir karşılığı olmalı ve ben 2019'da onu vermedim.