Ücretli öğretmenim, altı yıldır atama bekliyorum, ve bu yıl da olmazsa bırakacağım.

Yirmi dokuz yaşındayım. 2019'da sınıf öğretmenliğinden mezun oldum. KPSS'ye altı kez girdim. En iyi puanım yetmiş sekiz küsur, ve o puanla atanamadım, çünkü benim alanımda kontenjan o puanın üstünde kapandı.

Ücretli öğretmenliğin ne olduğunu anlatmam gerekiyor, çünkü dışarıdan "öğretmen" olarak görünüyoruz.

Ben bir okulda derse giriyorum. Çocukların önünde öğretmenim: yoklama alırım, not veririm, veliyle görüşürüm, nöbet tutarım. Ama kadrolu değilim. Ders ücretiyle çalışıyorum, girdiğim ders saati kadar.

Bu yıl haftada yirmi iki saatim var. Bu iyi bir sayı; geçen yıl on dört saatle başlamıştım. Ders saati ücretim var ve ay sonunda elime geçen şey, bu yıl, asgari ücretin bir miktar üstünde.

Ve şu kalemler yok: yaz ayları. Temmuz ve ağustosta ücret almıyorum, çünkü ders yok. Yani ben yılın on ayı çalışıp on ay para alıyorum ve iki ay hiçbir şeyim. Yıllık izin yok. Hastalık izni — bir gün hastaysam o günün ücreti kesilir, geçen kasımda üç gün yattım ve o ayın ücreti üç gün eksik geldi.

Ve her eylül, baştan. Her eylül, benim o okulda devam edip etmeyeceğim, ihtiyaç olup olmamasına bağlı. Altı yıl, beş farklı okul.

Şimdi asıl yazmak istediğim.

Ben iyi bir öğretmenim. Bunu söylemek zor geliyor ama altı yılda bunu bilecek kadar çocuk gördüm. Üçüncü sınıfta okuma güçlüğü olan bir çocuğa, 2022'de, beş ayda okumayı söktürdüm. Beş ay, her gün teneffüste yirmi dakika. Kimse benden istemedi, hiçbir yerde kaydı yok, o çocuğun karnesinde "öğretmeni" olarak benim adım yok çünkü ücretlinin adı bazı yerlerde yazılmıyor.

Ve o çocuk şimdi altıncı sınıfta ve okuyor.

Benim altı yılım bu. Bu ve buna benzer belki on tane şey.

Ve bu altı yıl, bir atama puanında sıfır. Hiçbir karşılığı yok. KPSS'ye yedinci kez gireceğim ve altı yıllık sınıf deneyimim o sınavda bana bir puan getirmeyecek, ve bu sene yirmi iki yaşında mezun olmuş biriyle aynı kâğıdı çözeceğim, ve o benim çözemediğim kadar hızlı çözecek çünkü dört yıl boyunca dershanede o kâğıdı çözmüş, ben ise altı yıl sınıfta durmuşum.

Bu sistemin mantığını anlamıyor değilim. Objektif bir sınav olması lazım, bunu kabul ediyorum. Ama bir meslekte altı yıl çalışıp o mesleğe girememek — bunun bir adı olmalı ve ben bulamıyorum.

Bu yıl son. Sözümü kendime verdim, haziranda. Olmazsa özel sektöre geçeceğim ya da tamamen başka bir işe. Ve o kararı verdiğim gün kendimi rahat hissettim ve bir saat sonra da bir şeyi kaybetmiş gibi oldum.

Sınıfımdaki yirmi dokuz çocuk bunu bilmiyor. Haziranda veda etmeyi düşündüğüm bir konuşma var ve onu hiç yazmadım çünkü yazmaya başlarsam temmuza kadar bekleyemem.