On dokuz yaşındayım, KYK yurdunda kalıyorum, ve bu yurdun bana ne öğrettiğini yazmak istiyorum.

Birinci sınıf, bir Karadeniz üniversitesinde, iktisat. Memleketim Güneydoğu'da bir ilçe. Yurda eylülde geldim.

Önce şartları, çünkü insanlar yurt deyince bilmiyor.

Odada dört kişiyiz. Dört ranza değil, dört yatak ve iki ranza, yani iki alt iki üst. Oda yaklaşık on altı metrekare. Her birimizin bir dolabı var ve bir çekmecesi var. Ortak banyo katta, altı duş, yirmi dört kişi için.

Yurt ücreti ve yemek bursla birlikte benim için karşılanıyor; buna şükrediyorum ve bunu ciddi yazıyorum çünkü bu burs olmasa ben burada olamazdım.

Elime geçen harçlık, kredi ve ailemin yollayabildiğiyle birlikte ayda belli bir rakam ve o rakam telefon faturası, defter, bir iki ihtiyaç ve dışarıda bir iki yemekten sonra bitiyor. Ocakta memlekete gitmek için otobüs bileti biriktiriyorum, eylülden beri.

Şimdi asıl yazmak istediğim: ben burada bir şey öğrendim ve o okuduğum bölüm değil.

Odamdaki üç kişi üç ayrı şehirden. Biri Erzurum'dan, biri Denizli'den, biri İstanbul'dan. İlk iki hafta çok zor geçti, çünkü hiçbirimiz birbirine benzemiyoruz: namaz kılan var, kılmayan var, siyaseten çok farklı yerlerde duranlar var.

Üçüncü hafta bir şey oldu. Denizli'den olan arkadaş hastalandı, ateşi kırka çıktı, gece. Ve dördümüz, saat üçte, onu hastaneye götürdük. Yurttan çıkış izni, nöbetçi görevliyle konuşma, taksi parasını dördümüz böldük — benim o hafta elimde kalan paranın yarısı gitti.

Ve o geceden sonra biz dörtlü olduk.

Şimdi aynı odada, aynı on altı metrekarede, dört kişi, Ocak ayına kadar. Ve bu dört kişi, memleketimde hiç karşılaşmayacağım insanlar.

Ben bunu babama anlatamıyorum. Babam bana telefonda "dersler nasıl" diye soruyor ve ben "iyi" diyorum. Ve benim orada öğrendiğim en önemli şey, iktisada giriş dersi değil, Erzurum'dan gelen bir çocukla gece üçte taksi parasını bölmek.

Söylemediğim şey de şu: ben buraya gelirken korkuyordum. Açıkça yazayım: ben, geldiğim yerden dolayı, burada bir şey yaşayacağımı düşünüyordum. Böyle bir şey olmadı. Bir kere olmadı. Ve ben bunu, kimseye söylemeden, kendi içimde bir yerden silmek zorunda kaldım, ve o silme işlemi utanç verici bir şeydi çünkü ben insanlara dair bir şeyi yanlış biliyordum.

Yurtta kalan arkadaşlara, özellikle birinci sınıflara: ilk ay herkes kendi kabuğunda. Normal. Dördüncü hafta bir şey oluyor. Bir şeyin olmasını bekleyin ve o gece taksi parasını bölün.