Yirmi üç yaşındayım, bir kafe zincirinde barista olarak çalışıyorum, ve bu şehirde çalışarak oturmak mümkün değil.

İzmir'de yaşıyorum. 2024'te üniversiteden mezun oldum, işletme. Şu an tam zamanlı çalışıyorum, haftada altı gün, vardiyalı.

Rakamlar, çünkü rakamsız bu yazı bir sızlanma olur.

Maaşım asgari ücret artı prim. Prim, şubenin aylık hedefini tutmasına bağlı ve son yedi ayda üç kere tuttu. Yani sabit gelirim asgari ücret.

Kira: arkadaşımla paylaştığımız iki odalı bir daire, benim payım maaşımın yarısına yakın. Şehrin merkezine kırk dakika. Faturalar, aidat, ulaşım: bir maaşın belki beşte biri daha. Yemek: işte bir öğün veriliyor, iyi bir şey, ciddiyim.

Bu hesabın sonunda ayda elimde kalan şey, bir ayakkabı ve bir doktor ziyareti kadar. Birikim diye bir kalem yok. Sıfır. Yirmi üç yaşındayım ve hiç param yok ve her ay çalışıyorum.

Şimdi işin kendisi, çünkü insanlar "kafede çalışıyor" deyince bir şey anlıyor ve o şey yanlış.

Benim vardiyam sabah yedi buçukta açılışsa, ben yedide oradayım. Makineleri hazırlarım, sütleri alırım, süzmeyi ayarlarım. Bir espresso makinesini her sabah kalibre etmek gerekir, çünkü nem ve çekirdeğin yaşı değişir ve bir buçuk saniyelik fark fincanı değiştirir. Bunu kimse bilmez ve ben bunu altı ayda öğrendim.

Günde iki yüz elli, yoğun günlerde dört yüz içecek yapıyorum. Ayakta sekiz buçuk saat. Bileğimde bir şey var, süt pişirmekten.

Ve müşteri. Günde kırk kişi bana kaba davranıyor demeyeceğim, çünkü doğru değil. Günde belki iki kişi. Asıl yorucu olan şey kabalık değil, görünmezlik: ben insanların bana baktığı ama beni görmediği bir yerde duruyorum. Siparişi telefonla konuşarak verip hiç yüzüme bakmayan insan sayısı, günde belki yüz.

Şimdi söylemek istediğim şey.

Ben burada mutluyum. Bunu yazarken kendime şaşırıyorum. İşi seviyorum. Üç ay sonra şef barista olacağım, o da az bir şey ve bir şey.

Ve aynı zamanda, bu işte kalırsam, otuz üç yaşında da ev tutamayacağım. Bunu biliyorum çünkü şubemizde otuz üç yaşında bir ablamız var ve aynı hesabı yapıyor ve o da arkadaşıyla oturuyor.

Ve benim diplomam var. İşletme mezunuyum. İki yıl boyunca iki yüz civarı başvuru yaptım — sayıyı tutuyorum — ve altı mülakat, hepsi "deneyim" duvarına çarptı, ve deneyim kazanmak için yapılacak işin maaşı bu işten düşük.

Ailem Manisa'da ve babam bana her telefonda "oğlum bir devlet sınavına gir" diyor. Ve haklı. Türkiye'de tek garanti o. Ve ben gece on birde eve gelip o kitaplara oturamıyorum, çünkü sekiz buçuk saat ayaktayım ve bileğim ağrıyor.

Arkadaşlarımın dördü yurt dışına gitti. Dördü. Üç yılda. Ve ben gitmeyi bir kere ciddi ciddi düşündüm ve şunu fark ettim: gitmek için de para gerekiyor, ve benim hiç param yok, ve çalışarak biriktiremiyorum.

Yani kalmak bir karar değil. Sadece gitmenin bir fiyatı var ve o fiyat bende yok.