Otuz dört yaşındayım, boşandım, baba evine döndüm, ve mahallede benim yerime utanan bir babam var.

Bunu yazıyorum çünkü bu memlekette bu durumdaki kadınların hikâyesi hep başkası tarafından anlatılıyor.

Yedi yıl evli kaldım. 2018'de evlendim, bu yıl mart ayında boşandım. Bir kızım var, dört yaşında.

Neden boşandığımı yazmayacağım. Şunu yazayım: fiziksel bir şey yoktu. Olsaydı yazardım. Olmayan bir şeyi anlatmak daha zor, çünkü insanlar bir sebep arıyor ve sebep bir olay olmadığında seni suçluyorlar.

Mayısta kızımla babamın evine döndüm. Annem 2020'de vefat etti, babam yetmiş iki yaşında, evde bir başına yaşıyordu.

Şimdi gerçek kısmı.

Babam beni bir gün bile dışlamadı. Bir kere. Kapıda bana sarıldı ve "evine geldin" dedi, ve o cümleyi hayatım boyunca taşıyacağım.

Ama babam mahalleye çıkmıyor artık.

Bunu fark etmem iki ay sürdü. Babam her sabah ekmek alır, çay içmeye gider, yirmi yıldır. Mayıstan beri ekmeği öğleden sonra alıyor. Kahveye haftada bir gidiyor, eskiden her gün giderdi.

Ve bir gün sordum. "Baba sen neden kahveye gitmiyorsun?"

"Canım istemiyor."

Ve ben üstelemedim. Çünkü cevabı biliyordum ve o cevabı babamın ağzından duymaya hazır değildim.

O kahvede ona bir şey söylüyorlar. Ya da söylemiyorlar da bakıyorlar. Ya da birisi bir kere, bir kere, "kızın döndü mü" diye sordu ve o soru yetti.

Ve işte benim utancım bu. Benim boşanmam değil. Benim boşanmamın, yetmiş iki yaşında bir adamı evden çıkamaz hale getirmesi.

Ben çalışıyorum. Bir muhasebe bürosunda çalışıyorum, boşanmadan önce de çalışıyordum, kendi paramı kazanıyorum, kızımın masrafını karşılıyorum, babama katkı yapıyorum. Yani ben kimseye yük değilim. Ve mahalle bunu bilmiyor ve bilse de bir şey değişmeyecek, çünkü mesele para değil.

Kızım dört yaşında ve anaokuluna gidiyor ve bir gün bana "benim babam neden bizimle oturmuyor" diye soracak ve ben o cümleye hazırlanıyorum.

Ve bir şey daha var, en zor olanı.

Ben bazen pişman oluyorum. Boşandığıma değil — Allah şahidim ki ona değil. Mahallede yaşamaya devam etmeye pişman oluyorum. Büyük şehre gitmeyi düşünüyorum ve her düşündüğümde babamı tek başına bırakmak var ve onu da yapamıyorum.

Yani ben kendi hayatımı, bir kahvehanede söylenen bir cümleye göre planlıyorum.

Benim gibi olan kadınlara söyleyeceğim tek şey: babanıza bakın. Sizi evine alan adamın kaç kere sokağa çıktığını sayın. Çünkü o bir şey söylemeyecek, ve o sessizlik, bizim bu memlekette taşıdığımız gerçek ağırlık.