Otuz bir yaşındayım, yazılımcıyım, dört teklifim var ve üçü yurt dışında, ve altı aydır karar veremiyorum.

Backend geliştiriciyim, sekiz yıl deneyim. İstanbul'da bir şirkette çalışıyorum, iyi bir yerde, iyi bir ekipte.

Önce rakamlar, çünkü bu konu rakamsız konuşulduğunda hep duygusallaşıyor.

Şu anki maaşım, Türkiye ölçeğinde çok iyi. Yani bu ülkede bir mühendis için üst dilimde. Buna rağmen: 2019'da bu maaşla ev almayı planlıyordum, 2026'da aynı maaşın dolar karşılığı 2019'un altında ve ev fiyatları üç dört katına çıktı.

Yani ben sekiz yılda kariyer olarak çok yükseldim ve satın alma gücüm düştü. İkisi aynı anda doğru.

Yurt dışı teklifleri: biri Hollanda, biri Almanya, biri uzaktan çalışma ama yurt dışı bordrosu. Üçünde de net gelirim, yaşam maliyetini de hesapladıktan sonra, buradakinin belirgin biçimde üstünde.

Bunu hesapladım. Üç kere hesapladım. Tablo yaptım. Kira, vergi, sigorta, ulaşım, ve o ülkelerde arkadaşlarımın söylediği gerçek rakamlar. Sonuç net.

Ve gidemiyorum.

Sebepler, dürüstçe, en küçükten en büyüğe.

Birincisi dil. Hollanda için İngilizce yeter diyorlar, Almanya için uzun vadede yetmiyor. Bu çözülebilir bir sorun ve bir sorun.

İkincisi şu: ben buradaki ekibi kurdum. On bir kişilik bir ekip, dördünü ben işe aldım, ikisine ben mentorluk yaptım. Gidersem o ekip dağılmaz ama benim orada bir şeyim var ve o şeyin karşılığı hiçbir teklifte yazmıyor.

Üçüncüsü ve asıl olanı: annem.

Annem altmış üç yaşında, babam 2021'de vefat etti, ve ben tek çocuğum. Annem sağlıklı. Şu an hiçbir şeye ihtiyacı yok, kendi evinde yaşıyor, arkadaşları var, bir kursa gidiyor.

Ve ben altmış üç yaşındaki sağlıklı bir kadının önümüzdeki on beş yılını hesaplıyorum ve o hesabı yapan adam olmaktan utanıyorum.

Ona sordum. Ağustosta sordum. Ve o bana — tahmin edilebileceği gibi — "git oğlum, benim için düşünme" dedi. Ve bunu gerçekten istiyor. Ve aynı zamanda, aynı konuşmanın sonunda, "ben bir şey olursa kime haber verecekler" diye sordu, ve bunu soru olarak sormadı, aklından geçeni sesli söyledi.

İki cümle, beş dakika arayla. İkisi de doğru.

Ve dördüncüsü, kimseye söylemediğim: ben korkuyorum. Gitmekten değil — geri dönememekten. Çünkü ben burada iyi bir işim olan biriyim. Orada, kırk beş yaşında, o ülkede orta düzey bir mühendis olacağım ve buraya dönmek istediğimde buradaki piyasa beni sekiz yıl önceki gibi karşılamayacak.

Yani bir kapıdan geçersem o kapı arkamdan kapanıyor ve ben hangi tarafta kalmak istediğimi bilmiyorum.

Benim yaşımda ve benim meslekte, aynı masada oturan dört arkadaşımdan üçü gitti. 2021, 2022, 2023. Üçü de iyi. Üçü de "keşke daha önce" diyor. Ve üçünün de annesi burada.