On dokuz yıldır kıraathane işletiyorum ve bu memleketin yalnız erkeklerini ben bedavaya oturtuyorum.

Elli yedi yaşındayım. İlçede, çarşının arka sokağında, yirmi altı masalık bir yer. 2007'de devraldım.

İşin ekonomisi çok basit ve çok acı. Ben çay satıyorum. Bir çay, bir fiyat. Bir masada dört adam dört saat oturur ve toplam dört çay içer. Yani dört saatlik bir masanın bana getirisi, dört çayın kârıdır.

Buna rağmen ben kimseyi kaldırmıyorum. On dokuz yılda bir kere kaldırmadım.

Neden kaldırmadığımı anlatacağım ve bu yazının tamamı o.

Benim müstakil müşterim var. Yani her gün gelen. Sayıyorum: on yedi kişi. Bunların on biri altmış beş yaşın üstünde. Dördü yetmiş beşin üstünde. Ve bunların, bildiğim kadarıyla, yedisi evde tek başına yaşıyor.

Yedi adam. Her sabah dokuzda geliyorlar. Birinin eşi 2017'de vefat etti. Birinin oğlu Almanya'da. Biri hiç evlenmedi. Biri boşandı, 1998'de, ve o günden beri tek.

Ve o yedi adam, bu kıraathanede, günde dört ile altı saat geçiriyor. Yani ben, bu ilçede, yedi insanın gündüzünü barındıran yerim.

Bunun karşılığında ayda ne kazandığımı yazmayacağım ama kirayı ödüyorum ve eve bir şey götürüyorum ve o kadar.

Şimdi söylemediğim şey.

Ben içten içe sıkılıyorum. Bunu bir kere yazmak istiyorum, çünkü on dokuz yıl aynı on yedi adamın aynı konuşmalarını dinlemek bir şey yapıyor insana. Aynı siyaset tartışması, aynı futbol, aynı eski hikâyeler. Ben bunları ezbere biliyorum. Hangi masada hangi hikâyenin ne zaman çıkacağını biliyorum.

Ve bazen, ocağın başında, bardakları yıkarken, saat on biri geçiyor ve ben tezgâhın arkasında yüzümü bir şekle sokuyorum. İlgili bir yüz. Ve o yüz artık bir alışkanlık, bir yüz değil.

Ve bir de şu var, ve bu daha ağır.

Geçen yıl bir müşterim, altmış dokuz yaşında, üç gün gelmedi. Dördüncü gün bir komşusuna sordum ve komşusu da bilmiyordu. Ve ben akşam kapatınca evine gittim ve kapıyı çaldım ve açmadı ve ben içeri girmedim.

Ertesi gün geldi. İyiydi. Kızı gelmiş, iki gün ona kalmış, telefonu bozulmuş.

Ama ben o gece kapıdan döndüm. Ve dönerken şunu düşündüm: ben bu adamın en çok görüştüğü kişiyim ve kızının telefon numarasını bilmiyorum.

O günden sonra bir şey yaptım. Tezgâhın altında bir defter var. On yedi isim, ve yanlarında bir yakınının telefonu. Hepsinden tek tek istedim, "abi bir ihtiyaç olursa diye" dedim. On altısı verdi. Biri vermedi, ve o biri, en yalnız olanı.

Kıraathane işletenler bunu yapar mı bilmiyorum. Kimseye sormadım. Ama bu memlekette yaşlı bir erkeğin gündüzü bir kıraathanede geçiyorsa, o kıraathanenin sahibinde o adamın acil numarası olmalı, ve bunu bir devlet değil benim gibi bir çaycı yapıyor.