Oğlumun öğretmeni "hediye" dedi, ben verdim, ve o günden beri oğlumun karnesine bakamıyorum.

Kırk bir yaşındayım. Oğlum şimdi on dört, o zaman on bir yaşındaydı. Olay 2022'nin kasım ayında oldu.

Tam olarak nasıl oldu, çünkü anlatırken hep hafifletiyorum ve hafif değil.

Oğlum beşinci sınıftaydı, matematikte zorlanıyordu. Birinci dönem sonunda öğretmeni beni okula çağırdı. Oturduk, on beş dakika konuştuk, ve konuşmanın yüzde doksanı dürüst ve mesleğine saygılıydı: çocuk kesirleri anlamamış, temel eksik, ilgilenmek lazım.

Sonra, kalkarken, kapıda, şunu söyledi: "Benim özel ders grubum var, cumartesileri. Yeri dar ama bakarım."

Ve ben "ne kadar hocam" dedim.

Ve o bir rakam söyledi, ve sonra şu cümleyi ekledi: "Siz bir hediye getirin, aramızda kalsın."

Bir hediye getirin.

Ve ben verdim. O ay değil — iki hafta sonra, bir akşam, okulun bahçesinde, zarf içinde. İçinde o ay için konuştuğumuz rakam vardı ve üstüne bir miktar daha.

Neden verdim, bunu doğru yazmam gerekiyor çünkü kolay cevap "korktum" ve o doğru değil.

Verdim çünkü oğlum o sınıftaydı ve o öğretmen o sınıfın öğretmeniydi ve ben hayır dersem, oğlumun matematik notunu yıl sonuna kadar o adam verecekti.

Ben öğretmenin oğluma kötülük yapacağını düşündüğüm için vermedim. Bunu söylemek önemli: o adamın oğluma zarar vereceğine dair elimde hiçbir şey yok ve dürüstçe söylüyorum, zarar da vermedi.

Verdim çünkü yüzde beş ihtimali bile göze alamadım.

Ne oldu sonra:

Oğlum cumartesi grubuna gitti, dört ay. Matematiği düzeldi — gerçekten düzeldi, çünkü adam iyi anlatıyordu ve altı kişilik grupta ders veriyordu.

Yıl sonu matematik notu 4.

Ve ben o karneye baktığımda gurur duymadım. Hiç. On bir yaşındaki çocuğumun yükselen notuna bakıp, içimden "bu benim zarfım mı, bu çocuğun emeği mi" diye sordum.

Üç yıl oldu ve her karnede aynı soruyu soruyorum, matematik olmasa bile.

Eşim biliyor. Zarfı konuştuk, o akşam. Eşim "verme" dedi. Net söyledi: "Verme, şikâyet et."

Ve ben "çocuğu ortada bırakırız" dedim ve o sustu ve üç yıldır bu konu bu evde bir daha açılmadı.

Söylemediğim şey:

Ben o yıl veli temsilcisiydim. Sınıf veli temsilcisi. Yani o sınıfın yirmi altı velisinin seçtiği adam bendim.

Ve velilerin dördü bana o yıl içinde, ayrı ayrı, aynı konuda dolaylı sorular sordu. "Hoca özel ders veriyor mu acaba?" diye.

Ve ben dördüne de "bilmiyorum" dedim.

Dört aileye bilmiyorum dedim. Oysa biliyordum, ve bir zarf vermiştim, ve o ailelerin çocukları da aynı sınıftaydı ve belki onların bütçesi benim bütçem değildi.

Oğlum şimdi sekizinci sınıfta ve haziranda liseye girecek ve ben ona bu hikâyeyi hiç anlatmayacağım. Ama şunu söyleyeyim: ona bir şey öğrettim ve adını koymadım. Ona, bir sistemde sıkıştığında ödenecek bir fiyat olduğunu gösterdim ve o bunu benden izledi, zarf olduğunu bilmeden.