2000 yılının martında, deprem bittikten yedi ay sonra, gitmek zorunda olan bir aileden ev aldım ve fiyatı ben aşağı çektim.

Elli bir yaşındayım. 1999'un ağustosunda yirmi dört yaşındaydım, yeni evliydim, Avcılar'da kirada oturuyorduk.

Depremi anlatmayacağım. O gece ve ondan sonraki iki gün hakkında yazacak tek şeyim şu: karşı sokaktaki bina yoktu ve ben de herkes gibi oradaydım, ve o iki günün içinde gördüklerimi yirmi altı yıldır kimseye anlatmadım ve burada da anlatmayacağım.

Bu yazı ondan sonra ne yaptığımla ilgili.

Kasımda duyduk: iki sokak ötede bir aile satıyor. Adam altmış yaşlarında, karısı, ve bir oğulları Eskişehir'de. Kimseyi kaybetmemişlerdi. Kadın bir daha binada uyumuyordu — eylülden beri oğullarının yanında, Eskişehir'de kalıyordu, ve adam da gitmek istiyordu.

Daire: üç oda, doksan beş metre, 1984 yapımı, ikinci kat.

Adam otuz milyar istedi. O günün parasıyla, o semtte, bu makul bir fiyattı ve zaten piyasanın altındaydı, çünkü o kış herkes satıyordu ve kimse almıyordu.

Ben yirmi iki milyara aldım.

Ve bu cümleyi daha açık yazmam lazım, çünkü "pazarlık ettim" demek işin kolayı: ben o adamla üç kere konuştum ve üçüncü konuşmada ona şunu söyledim — "siz nasıl olsa gidiyorsunuz".

Bunu söyledim. Kendi ağzımla, onun salonunda, çayını içerken.

Ve o sustu ve bir süre sonra "tamam" dedi.

Parayı kayınpederimden ve ağabeyimden borç alıp denkleştirdim ve martta tapuyu aldık ve ben o daireye yirmi altı yıl önce girdim ve hâlâ o dairede oturuyorum.

İki kızımı bu evde büyüttüm. Büyüğü burada yürüdü, ikisi de burada okudu, biri geçen yıl buradan gelin gitti.

Şimdi ikinci kısım, ve bu kısmı yazabilmek için üç ay bekledim.

2023'ün şubatında deprem olduktan sonra, mayısta, binaya performans analizi yaptırdık. Sekiz daireden beşi para verdi, ben verdim.

Rapor geldi: bina yetersiz. Güçlendirme ya da yıkım.

Kentsel dönüşüm için bütün kat maliklerinin anlaşması gerekiyor ve sekizden dördü istemiyor — ikisi yaşlı, biri kirada oturtuyor ve gelirini kaybetmek istemiyor, biri de İzmir'de ve telefonu açmıyor.

Yani ben, korkmuş bir aileden ucuza aldığım dairede, yirmi altı yıl sonra korkan adamım.

Ve son kısım, ve geldiğim yer burası.

Daireyi mayıstan beri satılığa koydum. İki kişi geldi.

Eylülde genç bir çift geldi. Yirmi yedi, yirmi sekiz yaşlarında. Kadının kucağında bir bebek vardı ve salonu ölçerken bebeği bana verdi, ben tuttum.

Ve onlara rapordan bahsetmedim.

Emlakçı "sorarlarsa söylersin" dedi ve sormadılar ve ben söylemedim ve onlar "düşünüp döneceğiz" dedi ve bir hafta sonra dönüp fiyat sordular.

Yirmi altı yıl önce bir adamın salonunda oturup "siz nasıl olsa gidiyorsunuz" dedim.

Eylülde bir kadının bebeğini kucağımda tuttum ve ona binanın raporunu söylemedim.

Arada yirmi altı yıl, iki kız, bir deprem daha ve bir rapor var, ve ben aynı adamım.

görüntülenme31 yorum0 tepki0
Bir gönderiyle yanıtla

Sanki seni anlatıyor gibi mi geldi?

Senin hikâyen de buraya ait. İsim yok, e-posta yok, seni gösterecek hiçbir şey yok.

Hikâyeni yaz

Yorumlar

Henüz yayımlanmış yorum yok.
Yorumun hemen görünecek.
Resmî uygulama

İtiraflar artık bir uygulamaya sahip

Aynı yer, ama telefonunda daha hızlı ve hafif. Sevdiğin her şey tek dokunuşta.

Uygulamayı indir · ⁦17 MB⁩ İndirdikten sonra dosyayı aç ve bu kaynaktan yüklemeye izin ver. Uygulama resmîdir ve İtiraflar tarafından imzalanmıştır.