2013'te ağabeyimin banka kredisini kendi adıma devraldım ve on iki yıldır ödüyorum ve eşim bilmiyor.
Kırk yedi yaşındayım. Ağabeyim elli iki.
Nasıl oldu:
2011'de ağabeyim bir dükkân açtı ve 2013'te kapandı. Kapanınca iki kredi kaldı: biri ticari, biri ihtiyaç kredisi. Ticari olanı yapılandırıldı, o ayrı mesele.
İhtiyaç kredisi otuz dört bin liraydı — 2013 parasıyla ciddi bir paraydı — ve o ödemeyi yapamıyordu ve icra başlamak üzereydi ve evi kira, çocukları küçük.
Ve ben ne yaptım: bankaya gittim, kendi adıma yeni bir kredi çektim, onun borcunu kapattım, ve ödemeyi ben devraldım.
Yani onun borcu benim borcum oldu. Kefil değilim — borçlu benim. Kâğıt üstünde o adamın hiçbir yükümlülüğü yok ve hiç olmadı.
Ve ona dedim: "Hallettim, sen bana ödersin."
On iki yılda ne ödedi: ilk sekiz ay düzenli ödedi. Sonra 2014'te üç ay atladı. 2015'te altı ay ödedi, altı ay ödemedi. 2016'dan 2019'a kadar düzensiz, toplamda belki yüzde otuz. 2020'den beri hiç.
Toplam: ben yetmiş bir bin lira ödedim, o bana on dokuz bin ödedi — ve bu rakamları 2013 ve 2025 liraları olarak karıştırıyorum, çünkü on iki yıllık bir ödemeyi tek bir sayıya çevirmenin anlamı yok bu ülkede.
Kredi 2019'da bitti. 2019'da bitti ve ben 2020'de ikinci bir kredi çektim, çünkü ağabeyimin kirası birikti, ve o kredi 2024'te bitti, ve şimdi üçüncüsü var.
Eşim ne biliyor: ağabeyime "yardım ettiğimi" biliyor. 2013'te ona "kefil oldum" dedim. Kefil.
Kefil ile borçlu arasındaki fark, bir kadının evin bütçesini anlaması açısından, her şeydir. Kefil "belki ödeyeceğim" demektir. Borçlu "her ayın beşinde hesaptan gidiyor" demektir.
Ve her ayın beşinde hesaptan gidiyor, on iki yıl, ve eşim bunu "ağabeyine gönderdiği para" olarak biliyor ve miktarı yarısı kadar sanıyor.
Söylemediğim asıl şey:
Üç yıl önce annem vefat etti ve miras paylaşıldı. Köyde bir ev ve iki dönüm. Üç kardeşiz.
Ve paylaşımda ben hiçbir şey istemedim. "Bana gerek yok" dedim, aile içinde, ve ağabeyimin hissesi büyük kaldı.
Ve o toplantıda ben bir hesap yaptım: ağabeyim bana borçlu olduğunu biliyor, ve ben hisseden vazgeçerek onu borçtan kurtarmış oluyorum, ve böylece on iki yıllık mesele bir kere ve sessizce kapanıyor.
Ama bunu kimseye söylemedim. Ne ona, ne eşime.
Yani eşim, köydeki evden pay almadığımı, benim cömertliğim sanıyor. Ve o aslında on iki yıllık bir borcun tahsiliydi, ve ben onu bir hediye gibi gösterdim, ve şimdi hem borç devam ediyor hem de övgü aldım.
Yorumlar