Otuz bir yaşındayım, saçlarımı kaybediyorum, ve bunu bir kadın olarak yaşamanın nasıl bir şey olduğunu anlatmak istiyorum.

2021'de başladı. Tepe bölgesinde seyrelme. Dermatoloji, kan tahlilleri, tiroid, demir, hormonlar. Tanı: androgenetik alopesi, kadın tipi, erken başlangıçlı. Genetik. Annemde de var, anneannemde de vardı, ve ikisi de buna bir isim koymadı, "ince telli" dediler.

Rakamlar, çünkü rakamlar olmadan bu yazı bir şikâyet olur:

Dört yılda tepe bölgesindeki yoğunluk, kendi fotoğraflarımla karşılaştırdığımda, belirgin şekilde azaldı. Ayrılık çizgim 2021'de iki milimetreydi, şimdi bir santimden fazla.

Tedavi: topikal minoksidil, 2022'den beri, günde iki kere. Doktorum düzenli kullanırsam kaybı yavaşlatabileceğini, geri getirmeyeceğini söyledi ve dürüst davrandı.

Masraf: ilaç, vitamin, üç yılda beş kere PRP — her biri o günün parasıyla ciddi bir rakam. Dört yılda, saymadım ama hesap etmeye başladığımda bıraktım, bir arabanın peşinatı kadar.

Şimdi anlatmak istediğim şey, ki bu tıbbi değil:

Erkek saç dökülmesi bir şakadır. Kadın saç dökülmesi bir sırdır.

Erkek kardeşim de aynı şeyi yaşıyor, otuz dört yaşında, ve o bunu masada anlatıyor, ve herkes gülüyor, ve halam ona "yakışıyor" diyor.

Ben dört yıldır kimseye söylemedim. Annem hariç. Ve eşim hariç — ve eşime söylemem gerekmedi, çünkü o görüyor.

Günlük işleyiş, detaylarıyla:

Saç tozu. Siyah pudra, tepeye uygulanıyor, deriyi kapatıyor. Her sabah, dört yıl. Yağmurda dışarı çıkmıyorum. Yağmurda dışarı çıkmıyorum — bu cümleyi okuyan bir kadın anlar, diğerleri anlamaz.

Havuz yok. 2021'den beri denize girmedim. Üç yaz. Eşimle 2023'te Antalya'ya gittik ve ben şapkayla oturdum ve "güneş alerjisi" dedim.

Fotoğraf. Her fotoğrafta aynı açı: biraz aşağıdan, ya da saçım toplanmış şekilde, ki tepem görünmesin. Kardeşimin düğününde kuzenlerimle çekilen on dört fotoğrafın hiçbirinde tepeden görünen bir kare yok, çünkü ben her defasında yerimi ayarladım.

Berber. Üç yılda dört kere kuaför değiştirdim. Çünkü aynı kuaför ikinci gelişte "geçen sefere göre" diyor.

Ve en kötüsü, ve bunu ilk defa yazıyorum: annem.

Anneme 2022'de söyledim. Ve annem bana şunu söyledi: "Kızım, benim de öyleydi, geçti."

Geçmedi. Annemin saçı altmış dört yaşında ve peruk değil ama topuz ve o topuzun içinde ne olduğunu ben biliyorum, çünkü hastanede yanında kaldım ve gördüm.

Annem bana kendi hikâyesini yalanlayarak teselli etti. Ve ben ona teşekkür ettim.

Çocuk düşünüyoruz. Ve bu bana tıbbi bir soru olarak gelmiyor — doktorum gebelikte ilacı keseceğimizi söyledi ve bunu kabul ediyorum.

Bana şu olarak geliyor: eğer kız olursa, otuz yaşında aynaya bakacak ve ben ona ne diyeceğim.

"Benim de öyleydi, geçti" demeyeceğim. Bunu şimdiden biliyorum ve bu yazıyı bunun için yazıyorum.