Mahkemede bir komşumun lehine, diğer komşumun aleyhine tanıklık ettim ve ikisi de hâlâ aynı apartmanda oturuyor.

Elli iki yaşındayım. Yirmi bir yıldır aynı binada, üçüncü katta oturuyorum. On altı daireli bir apartman.

Dava: 2021'de, birinci kattaki komşumuz — elli beş yaşında bir kadın, kendisine A diyeceğim — ikinci kattaki komşuya karşı tazminat davası açtı. Konu su sızıntısı: B'nin banyosundan sızan su A'nın tavanını ve iki duvarını bozdu.

Bilirkişi raporu B'yi işaret etti. Yani zaten teknik olarak belliydi.

Benim tanıklığımın konusu neydi: B'nin, sızıntıyı 2019'da fark ettiğini bildiğine dair. Yani kusurun süresi. Çünkü tazminat hesabında, bir kişinin sorunu bilip bilmediği ve ne kadar süre bir şey yapmadığı önemli.

Ve ben bunu biliyordum, çünkü B bana 2019 yazında, asansörde, "aşağıdan şikâyet var, bakacağım" demişti.

Bir asansör cümlesi.

Mahkemede ne oldu:

A'nın avukatı beni tanık listesine koydu. Bana sormadan. Celp geldi, Ocak 2022'de.

Ve ben gittim. Ve yemin ettim. Ve soruldu: "Davalının sızıntıdan 2019'da haberdar olduğuna dair bir bilginiz var mı?"

Ve ben "evet" dedim ve asansör cümlesini anlattım.

Doğruyu söyledim. Bir kelimesi yanlış değil. Yeminliydim ve yalan söylemenin cezasını biliyorum ve söylemezdim.

Sonuç: A davayı kazandı. Tazminat miktarını yazmıyorum ama B'nin ödediği para, iki yıl taksitle ödenen ciddi bir paraydı.

Ve şimdi dört yıl sonra ne durum var:

A bana her gördüğünde teşekkür ediyor. Dört yıl. Hâlâ. Geçen ay asansörde "siz olmasaydınız" dedi.

B benimle konuşmuyor. Konuşmuyor demek şu: selam veriyor, başını sallıyor, geçiyor. Dört yıl boyunca tek kelime yok.

Ve B'nin eşi — yetmiş yaşında bir kadın, benim annemin yaşında — bana sırtını dönüyor. Posta kutularının önünde iki kere oldu.

Ve apartman toplantılarında, yılda iki kere, on altı daire sahibi aynı odada oturuyoruz ve ben A ile B arasında bir yere oturmak zorunda kalıyorum ve dört yıldır bu odada oturma düzeni benim için bir matematik problemi.

Şimdi asıl yazdığım şey:

Ben gitmek zorunda değildim. Yani celp gelince gitmek zorundaydım, orası doğru.

Ama A'nın avukatı beni listeye koymadan önce, A beni aramıştı. Aralık 2021'de. Ve sormuştu: "Siz o konuşmayı hatırlıyor musunuz?"

Ve ben "hatırlıyorum" dedim.

Ve o telefonda, o cümleyi söylemeden önce, benim üç saniyem vardı. Ve o üç saniyede ben şunu düşünebilirdim: bu kadın haklı, ama ben bu binada yirmi bir yıldır oturuyorum ve bu bir asansör cümlesi.

"Pek hatırlamıyorum" diyebilirdim. Bu bir yalan olurdu — ama mahkemede değil, telefonda. Ve o beni listeye koymazdı ve dava zaten bilirkişiyle kazanılırdı, belki daha az tazminatla.

Ve ben hatırlıyorum dedim, çünkü o an kendimi dürüst bir adam gibi hissetmek hoşuma gitti.

Ve o duygunun bedeli, dört yıldır, yetmiş yaşında bir kadının bana sırtını dönmesi.