Mahallemiz kentsel dönüşümde yıkıldı ve ben dört yıl sonra aynı yere, yeni binaya geri taşındım, ve burası o mahalle değil.
Elli altı yaşındayım. Mahallede 1974'ten beri oturuyorum. Babam 1969'da buraya gelmiş.
Süreç, tarihlerle:
2017: riskli yapı tespiti. Binamız — beş katlı, 1978 yapımı, on daireli — riskli ilan edildi. Ve dürüst olmak gerekirse, gerçekten riskliydi: ben o binanın kolonlarındaki çatlakları 2010'dan beri biliyordum.
2018: anlaşma süreci. On daire sahibiyle müteahhit arasında. Bizim payımız: eski dairem doksan metrekareydi, yeni binada doksan beş metrekare bir daire ve bir de bodrumda depo.
2019: tahliye. Ben kiraya çıktım, iki kilometre öteye, ve kira yardımı aldım ve yardım kiranın yüzde yetmişini karşıladı.
2021: teslim gecikti. Söz on sekiz aydı, otuz dört ay oldu.
2022 mart: taşındım.
Şimdi, yeni binaya taşındıktan üç buçuk yıl sonra, ne olduğunu yazayım.
Bina güzel. Bunu söylemem lazım, çünkü yoksa bu yazı bir ağıt olur. Isı yalıtımı var, asansör var, otopark var, deprem dayanımı var. Ben bu binada eskisinden daha güvenli ve daha sıcak oturuyorum ve kışın gaz faturam yarıya indi.
Ama eski binada on daire vardı, yenisinde on dört var. Çünkü imar artışı oldu, müteahhit kârını oradan aldı, ve bu da anlaşmanın bir parçasıydı ve biz imzaladık.
Ve on dört dairede kimler oturuyor:
Eski komşulardan geri dönen: üç daire. Ben, karşı kattan bir aile, ve en üstte bir teyze, seksen bir yaşında.
Eski komşulardan hissesini satan: yedi daire. Yedi. Yedi aile, 2019 ile 2021 arasında, dairelerini bitmeden sattı.
Ve ben neden sattıklarını biliyorum, çünkü üçüyle konuştum: kira yardımı yetmedi ve otuz dört ay bekleyemediler.
Yani kentsel dönüşüm bu mahalleden yedi aileyi, binayı yıkarak değil, teslim süresini uzatarak çıkardı.
Ve kalan on bir daire: altısı kiracı, beşi yeni mal sahibi.
Şimdi benim yazmak istediğim şey:
Ben pencereden aynı sokağa bakıyorum. Aynı açı. Bir metre fark var, çünkü bina biraz geri çekildi.
Ve sokakta artık kimseyi tanımıyorum.
Elli iki yıl boyunca bu sokakta yürüyen her insanın kim olduğunu bilen bir adamdım. Şimdi günde belki iki tanıdık yüz görüyorum, o da seksen bir yaşındaki teyze ve karşı kattaki aile.
Ve en garip olan şu: ben bu yeni dairede, kendi dairemde, kirada yaşıyormuşum gibi hissediyorum.
Doksan beş metrekare, tapu benim adıma, borcum yok. Ve üç buçuk yıldır duvara bir çivi çakmadım.
Hiçbir şey asmadım. Dört yıl önce yıkılan evimde duvarda on bir çerçeve vardı ve ben onları bir kutuda taşıdım ve o kutu hâlâ depoda.
Ve bunun sebebini bilmiyorum, ve bu yazıyı yazarken ilk kez kendime sordum, ve sanırım cevap şu: eski binada çiviler babamın çaktığı yerlerdeydi.
Yorumlar