Annem beni döverdi ve bunu kimseye söylemedim, ve şimdi yetmiş sekiz yaşında ve ona ben bakıyorum.

Elli iki yaşındayım. Annem benimle aynı evde, iki yıldır.

Önce şunu söylemem gerekiyor çünkü bu memlekette bu cümle yanlış anlaşılır: ben "eski kafa terbiye" den bahsetmiyorum. Herkesin annesi bir tokat attı ve o başka bir şeydir.

Ben 1979 ile 1986 arasında, yedi yıl boyunca, haftada bir ya da iki kere, kemerle ve sopayla dövülmekten bahsediyorum.

Babam fabrikada vardiyalıydı ve evde yoktu. Annem yirmi beş ile otuz iki yaşları arasında, dört çocukla, bir gecekonduda, parasız ve yalnızdı. Bunu bir mazeret olarak değil, bir bilgi olarak yazıyorum.

Ve dördümüzden sadece ben dövüldüm. Bu da bir bilgi ve kırk yıldır sebebini bilmiyorum.

Kimseye söylemedim:

Babama söylemedim. Babam 2009'da vefat etti ve hiç bilmedi, bildiğim kadarıyla.

Kardeşlerime söylemedim. Ablam bir kere, 2011'de, bir cenaze sonrası arabada, "sana çok vuruyordu değil mi" dedi. Ve ben "yok artık" dedim ve konu kapandı.

"Yok artık" dedim. Kırk yaşımda, kendi ablama, konuyu ben kapattım.

Eşime söyledim. Bir kere, 2003'te, nişanlıyken, ve bir daha hiç açmadık ve o bu konuyu yirmi iki yıldır açmıyor ve bunun için ona minnettarım.

Şimdi iki yıldır ne oluyor:

Annem 2023'te kalça kırdı ve ameliyat oldu ve sonrasında kendi evinde kalamadı.

Dört kardeşiz. Ablam İzmir'de, iki erkek kardeşim biri Almanya'da biri Antalya'da.

Ve aile toplantısında — 2023'ün temmuzunda, hastane kafeteryasında — konu konuşuldu ve ben "bende kalsın" dedim.

Ben dedim. Kimse beni zorlamadı. Kimse benden beklemedi. Hatta ablam "sende mi" diye sordu, ve o sorudaki şeyi ben duydum ve o duymadığını sandı.

İki yıl. Annem benim evimde, arka odada. Yürüteçle yürüyor. Banyoya ben götürüyorum.

Ve bakımı ben yapıyorum, iyi yapıyorum, ve o bana "Allah razı olsun" diyor günde dört beş kere.

Ve ben bunu neden yaptım, iki yıldır sorduğum soru bu ve bir cevabım var ve hoşuma gitmiyor:

Onu affetmek için yapmadım. Affetmedim. İki yıl ona baktım ve affetmedim, ve bu ikisinin birlikte durabildiğini öğrenmek hayatımın en tuhaf bilgisi.

Yapma sebebim şu: eğer ablamda kalsaydı, bir gün bir yerde bu konu açılacaktı. Ablam onunla yaşasaydı, o yedi yılı konuşmak zorunda kalacaktı — annemle, ya da benimle.

Ve ben onu yanıma alarak, o konuşmanın asla olmamasını garantiledim.

Çünkü artık mümkün değil. Yetmiş sekiz yaşında, kalçası kırık, benim evimde, bana "Allah razı olsun" diyen bir kadına ben 1983'ü sorabilir miyim?

Sormam. Ve sormayacağımı biliyorum. Ve bunu ben seçtim, hastane kafeteryasında, iki kelimeyle.