Annemin şizofrenisi var ve evlenmeden önce eşime söylemedim, ve on dört yıl oldu.

Otuz dokuz yaşındayım. Annem altmış dört. Tanı 1994'te konuldu, ben sekiz yaşındayken.

Durum, bugün: ilaçla kontrol altında. On altı yıldır hastaneye yatmadı. Kendi evinde, ablamın yan dairesinde yaşıyor, kendi işini yapıyor, alışverişe çıkıyor. Yılda iki kere psikiyatri kontrolü.

Yani annem hasta bir kadın değil. Annem tedavi edilen bir kadın. Bu ikisi arasındaki farkı anlatmak bu yazının yarısı.

1994'ten 2009'a kadar ne oldu, kısaca: dört yatış. En uzunu 1999'da, yedi hafta. Babam o yıllarda vardı ve 2015'te vefat etti.

Ve ben 2011'de evlendim.

Eşime ne söyledim:

"Annemin depresyonu var."

Depresyon. Bu kelimeyi seçtim ve bilerek seçtim ve on dört yıldır bu kelimenin içinde yaşıyorum.

Niye. Ve burada dürüst olmam lazım çünkü "damgalanma" demek yetersiz:

Bir: nişan sürecinde eşimin ailesi araştırma yaptı. Bu memlekette yapılır ve ayıp değil. Ve araştırmada "annesinde sinir hastalığı var" cümlesi çıkarsa, nişan bozulabilirdi. Bunu tahmin etmiyorum — eşimin bir halasının bir benzer durumda bir kızı reddettiğini biliyorum, 2008'de, aynı aile içinde.

İki, ve asıl olan: kalıtım.

Çünkü sorulacak soru şu olurdu: "sende de olur mu, çocukta da olur mu."

Ve ben o soruyu kendime 1998'den beri soruyordum ve cevabı okumuştum: bir ebeveynde varsa risk genel nüfustan yüksektir, ama çoğu çocukta çıkmaz. Yani cevap "belki, muhtemelen hayır" — ve bu, bir nişan masasında verilebilecek en kötü cevaptır.

Şimdi on dört yılda neler oldu:

İki çocuğumuz var, on bir ve yedi yaşında.

Eşim annemle iyi. Gidip geliyorlar, bayramda öpüyor, birlikte yemek yapıyorlar. Annem onu seviyor.

Ve eşim, on dört yılda, annemin ilaçlarını gördü. Mutlaka gördü — aynı mutfakta kahve içtiler.

Ve bir kere sordu. 2017'de. "Annen hangi ilacı kullanıyor?"

Ve ben ilacın adını söylemedim. "Bir antidepresan" dedim.

Ve o "tamam" dedi.

Ve ben o "tamam"ın ne anlama geldiğini sekiz yıldır düşünüyorum. Çünkü eşim akıllı bir kadın ve internet var ve bir kutu bir mutfakta duruyordu.

Yani belki o biliyor. Belki sekiz yıldır biliyor ve beni korumak için sormuyor.

Ve bu ihtimal beni, yalanın kendisinden daha çok utandırıyor: yani belki ben on dört yıl boyunca saklandığımı sandım ve o on dört yıl boyunca saklamama izin verdi.

Beni bugün buraya getiren şey:

Büyük oğlum on bir yaşında ve iki aydır uyku problemi var ve okulda bir şey oldu ve biz onu bir çocuk psikiyatristine götürdük.

Ve doktor, ilk görüşmede, standart soruyu sordu: "Ailede psikiyatrik hastalık öyküsü var mı?"

Ve eşim bana baktı.

Ve ben "yok" dedim.

Oğlumun doktoruna, oğlumun yanında, eşimin yanında, yalan söyledim.

Ve çıkışta arabada eşim hiçbir şey sormadı, ve bu benim için her türlü sorudan ağır oldu.