Mahallenin bakkalı öldü ve ona ne kadar borcum olduğunu bilmiyorum.

Kırk beş yaşındayım. Bakkal — Rıfat Amca diyeceğim — geçen temmuzda vefat etti, yetmiş dokuz yaşında. Dükkânı 1981'de açmış, kırk dört yıl.

Benim orada bir hesabım vardı. Yani veresiye defterinde bir sayfam vardı.

Ne zamandır: 2016'dan beri.

Niye: 2016'da işten çıkarıldım ve on bir ay işsiz kaldım. Üç çocuk, kira. Ve Rıfat Amca'nın dükkânına ilk gittiğim gün — ekmek ve süt ve iki şey alacaktım ve param yetmedi — o defteri açtı ve adımı yazdı. Ben istemedim. O açtı.

Ve on bir ay boyunca o defterden yedik. Ekmek, süt, yumurta, makarna, bazen deterjan.

2017'de işe girdim ve ödemeye başladım. Taksit taksit. Ve ödedim — büyük kısmını ödedim.

Ama defter kapanmadı. Çünkü kapandı sandığım anda bir şey daha oluyordu: bir çocuk hastalanıyor, bir fatura geliyor, ve ben yine "Rıfat Amca, bu haftayı yazalım mı" diyordum.

Ve o her defasında yazıyordu, ve bir kere bile yüzünü ekşitmedi, ve bir kere bile bana ne kadar olduğunu söylemedi.

Dokuz yıl.

Ve ben bu dokuz yılda bir kere bile sormadım.

Bu, bu yazının asıl konusu. Ben dokuz yıl boyunca borcumun miktarını sormadım.

Niye sormadım: çünkü biliyordum ki rakamı duyarsam o rakamı ödemek zorunda kalacağım ya da ödeyemeyeceğimi kabul edeceğim, ve ikisinin arasındaki bilmeme halinde dokuz yıl oturdum.

Tahminim: arada ödediklerimi düşününce, kalan bir miktar vardı. Belki bir aylık market masrafı kadar, belki iki. Yıkıcı bir rakam değil. Ödeyebileceğim bir rakam.

Ve temmuzda Rıfat Amca öldü ve dükkân kapandı.

Şimdi ne oldu:

Dükkân iki ay kapalı kaldı. Eylülde açıldı — oğlu açtı, kırk sekiz yaşında bir adam, Ankara'dan geldi, ve dükkânı market yaptı. Raflar yeni, kasa yeni, ve veresiye defteri yok.

Ve ben oraya alışverişe gidiyorum ve oğluyla konuşuyorum ve o bana hiçbir şey söylemiyor.

Ve ben defterin nerede olduğunu bilmiyorum.

Belki attı. Belki babasının evinde. Belki okudu ve mahallede kimin kaç lira borcu olduğunu biliyor ve hiçbirimize söylemeyecek, çünkü o da babasının oğlu.

Ve mahallede en az yedi hane o defterdeydi. Bunu biliyorum çünkü ben orada dururken başkalarının da yazdırdığını gördüm.

Yani şu anda bu mahallede yedi aile, miktarını bilmedikleri bir borcun, kimde olduğunu bilmedikleri bir deftere yazılı olduğunu biliyor.

Ve kimse kimseyle bunu konuşmuyor.

Ben bir şey yapacağım ve bunu yazarak kendimi bağlıyorum: oğluna gideceğim ve soracağım. Defter varsa bakacağız ve ne çıkarsa ödeyeceğim.

Ve eğer defter yoksa — ki muhtemelen yok — ben ona bir rakam vereceğim. Kendi tahminim. Ve o "gerek yok" diyecek, çünkü diyecek, ve ben yine de bırakacağım.

Dokuz yıl boyunca bir adam bana bir rakam söylemedi. En azından ben söyleyeyim.